मुलुकमा थोरै लगानी भएको, राजनीतिक हस्तक्षेत्रको चर्काे शिकार भइरहेको र निरन्तर अस्थिरताको हालतमा सीमित गरिएको नेपाली खेलकुदले केवल नागरिकको अव्यवस्थित जोडबलको भरमा मुलुकलाई गुण लगाइरहेको छ । १९ वर्ष मुनीकाको फुटबल प्रतियोगितामा नेपालले चिर प्रतिस्पर्धी भारतलाई ट्राइब्रेकरमा हराएको छ । नेपाली खेल क्षेत्रले मुलुकको शिर उचाल्न सक्छ र त्यसका लागि रुखासुक्खा खाएका हाम्रा खेलाडीहरु काविल छन् भन्ने कुराको गर्व लायक प्रमाण पेश गरेका छन् किशोर फुटबलरहरुले ।
मुलुक राजनीतिक रुपमा चर्काे क्रोनिक तनाब झेलिरहेको छ । दशकौंदेखि मुलुकको राजनीतिक यात्रा सरल रेखामा छैन । बक्र रेखामा मुलुकको राजनीतिक वातावरणलाई हिँडे हिँडाइएको छ । जात जातबीच झै–झगडा छ । क्षेत्र–क्षेत्रबीच तनाव छ । राजनीतिक सुलहको स्थिति कतैपनि छैन । खेलकुदको क्षेत्रमा पार्टीका निम्छरा चौवन्नी छापावाल कार्यकर्तालाई भर्ती गरेर तिनको राजनीतिले मकाउन लागेको छातीमा एक्कादुक्का खिया लाग्न लागेका फुली तक्मा भिराउने खेलोफडको भइरहेको छ । खेलकुद परिषदमा पार्टीका कार्यकर्तालाई भर्ती गर्ने गरिएको छ । फलतः कयौं राष्ट्रिय खेलाडीहरू पेट पाल्नको लागि पश्चिम एशियाका मुलुकमा गइरहेको देख्न पाइन्छ ।
तर तमाम समस्या र कमजोरीका बाबजुद नेपाली खेल क्षेत्रले बेला–बेला गुलियो नतिजा दिने गरेको छ । यसैपालिको प्रतियोगितामा पनि अन्तिम ८७ औं मिनटमा पाएको पेनाल्टीलाई सदुपयोग गरेपछि भारतको स्थिति माथि उक्लियो । तर त्यसको छिनोफानो गर्न पेनाल्टी सुटआउटका आधारमा निर्णय लिनु परेको थियो ।
खेलकुद प्रतियोगिता मात्र होइन । यसले राष्ट्रियताको भावनालाई जगाँउछ । भारतमै सचिन तेन्दुलकरको बलिंगले त्यहाँको राष्ट्रिय भावनामा कहिँ न कहिँ मजबुत बनाएको छ । लता मंगेशकरले गाएको गीतले त्यहाँका कुनै राजनीतिज्ञका भाषणले भन्दा बढी भारतीय राष्ट्रियताको मजबुतीकरण गरेको छ । कुरा खेलको पनि त्यहि हो । खेलकुदको भाषा एउटै हुन्छ । सातदोबाटोको खेल मैदानमा विजयसँगै उचालिएको चन्द्रसूर्य अंकित झण्डाले मुलुकका सबै कुनाकाप्चाका जनताको भावनालाई प्रतिनिधित्व गरेको छ ।
खेलकुदको समस्या भनेको व्यवसायीकरणको अभाव पनि एक हो । उमेर र बल बर्कत हुञ्जेल खेलेका खेलाडीहरुको जीवनवृत्तिको विकासको लागि राज्यले केहि सोचेको छैन । धेरै वर्ष देशको खेल क्षेत्रबाट नाम चम्काएका खेलाडीहरु घर न घाटको भएर जीवनका पछिल्ला दिन गनिरहेका छन् ।
खेलकुद क्षेत्रले थोरै लिएर मुलुकलाई धेरै दिएको छ । खेलाडीहरु विश्व बजारका चल्तिका क्लबहरुमा अनुबन्धित भएका पनि छन् । यसर्थ मुलुकको गौरव बढाउने र सबै क्षेत्र, वर्ण, लिङ्ग, जातजातिका जनतालाई उत्तिकै खुसी बाँढ्ने खेल क्षेत्रलाई प्रतिष्ठासाथ हेर्न र तदनुरुप नीति बनाउन जरुरी छ ।